از جمله آسيب هاي فرهنگي روز نگرش مناسبتي به ارزش گستري در جامعه است اين ديد كه توسعه فرهنگ ارزشمداري را در حصار مناسبت هاي مذهبي يا ملي خلاصه و دچار كندروي و تندروي در اين باره ميكند سطح موضوعات اخلاقي و ارزشي را از آنچه كه بايد باشد به آنچه كه هست تنزل ميدهد براي نمونه هرساله با فرارسيدن ايام نهضت مقدس ابا عبدالله عليه السلام شاهد تلاش سمبليك و نمادين رسانه ها براي توجه جامعه به جريان امر به معروف با تاكيد بر اهداف واقعه عاشورا هستيم به عبارت ديگر آنچه از جانفشاني اهل بيت در كربلا به ارث رسيده كه صاحب نظران از آن به امر به معروف ياد ميكنند دچار ديد مقطعي و مناسبتي شده است. اگر چه چالشي كه چند سطر بالا به ميان آمد طرح كلي ذهن نويسنده را دنبال نمي كند اما به سهم خود عميقا همه تلاشها و كوششها را براي سرلوحه شدن امر به معروف در جامعه به گوشه ميراند! از اين رو براي واكاوي سهم هر چالش براي توسعه و عموميت امر به معروف بايد از رفتاري كه شريانهاي همگاني را براي جريان امر به معروف ميبندد شكايت كرد!
به زعم نگارنده پس از رفتارهاي زننده برخي دينداران (با تاسف) در اجراي اين بايسته كه اغلب با نيت هاي خوب همراه بوده قشري نگري بيشترين ضربه را به  ساحت اين ارزش وارد كرده است به اين بيان كه قشر خاصي متصدي ايفاي امر به معروف در جامعه باشند كه منجر به بالا رفتن سطح بي تفاوتي جامعه در اين باره ميشود و تعريف امر به معروف را در حد  رفتار هاي ناصواب اين عده تنزل ميدهد كه هرگز در قبال جامعه پاسخگو نبوده اند! 
بنابراين بالاترين جنبه امر به معروف در شرايط كنوني را بايد امر به معروف و نهي از منكر برخي مجريان نا آشنا در نوع برخورد با مخاطبان دانست زيرا از اهل بيت عليهم السلام آموخته ايم كه: ابدء بنفسك بنابراين اولين و شايد مهمترين گام در انجام اين فريضه را بايد امر به معروف جامعه دين مدار پنداشت كه با اصلاح برخي رفتارهاي نادرست از سوي كساني كه همواره شعار امر به معروف و نهي از منكر ميدهند همگان بصورت خودجوش باني امر به معروف و نهي از منكر خواهند شد.