دولت اعتدال اين روزها تلاش و اهتمام خود را در جلب نظر غرب و توفيق در مذاكرات به اصطلاح 1+5 قرار داده است شايد شدائد تحريم و فشار اقتصادي غرب آنان را در حل مشكلات كشور به كوچه پس كوچه هاي وين كشانده و رمز توفيق در عرصه هاي داخلي را معطوف به مساعدت و همراهي غرب در توسعه اقتصادي ايران بزرگ ديده باشند!

انگار همه ي راهها به مذاكره ختم ميشود!

اينجاست كه چند سوال اساسي هر خواننده اي را به سنجش وا ميدارد:

1. آيا تيتر "جلوگيري از فعاليت هسته اي تسليحاتي" در مذاكرات 1+5 همه دغدغه اطراف مذاكره است؟

2. در صورتي كه صرفا موضوعات هسته اي مطرح باشد _ كه نيست _ آيا ايران با اعتماد سازي ميتواند با غرب به يك توافق سازنده و همه جانبه دست پيدا كند؟

3. در صورت توافق آيا غرب پتانسيل توانايي براي حل مشكلات اقتصادي ايران است؟

4. در شرايطي كه طرفهاي مذاكره براي رفع معظلات اقتصادي توانمند و قابل اتكا باشند آيا به حل مشكلات ايران "اسلامي" كمك ميكنند؟؟

5. بر فرض كه چهار سوال قبل پاسخهاي مناسب و مطبوعي داشته باشند _ و همه بدبيني ايران و جهان به غرب واقعيت نيابد _ آيا تكيه و وابستگي در اين سطح به غرب در شان ملت بزرگ ايران است؟؟

پر واضح است كه وضع موجود اقتصادي كه شرايط فشار بين المللي را سپري ميكند اگر از ديد مسوولان اجرايي كشور ربط مستقيم و معنادار با مذاكرات نداشت راهروهاي گفتگو و مذاكره آن هم در شرايط غير برابر رونق نمي يافت و اين همه اخطار و كارت زرد از سوي رهبر معظم انقلاب و مردم و جوانان ايران صادر نمي شد البته ركود در عرصه هايي مانند فرهنگ و جوانان و... هم شايان توجه است و جاي خالي يك دولت پيگير و دغدغه مند محسوس است كه واكاوي و كنكاش تفصيلي در آن فرصت ديگري مي خواهد.